Eigen werk
Geregeld lees je hier nieuwe gedichten.
Dit gedicht schreef ik afgelopen zomer tijdens een schrijfweek in Zutphen.
Het is een ode aan mijn vader.
Een onbeschrijflijk belezen man die me telkens uitnodigt de rijkdom van de literatuur tot me te nemen.
Dappere vaders weten
hoe je op een waslijn lopen kan
Met gladde schoenen
schrijden ze
zonder uit te glijden
nauwlettend
van de ene knijper naar de andere
en maken telkens
een sprongetje van verwondering
Ed Nolens
Gisteren had ik
de dood
aan de lijn
Hij zei me
dat ik welkom was
Geschrokken
belde ik het leven,
maar zij nam niet op
Stuurloos
ben ik
naar zee gereden
Ze zeggen
dat dat altijd helpt,
daar wandelen
Er was niemand,
het goot
Geheel onverwacht
kwam ik
haar tegen
Ik hoefde
niet te bellen,
zei ze,
want ze was er al
Zij en ik,
op het strand
in het zand
in de stromende regen